Twee studenten van de HAS Hogeschool maakten tijdens hun minor Wereldwijde voedseldialoog kennis met de Doe-het-zelf-kip: eieren uitbroeden, kuikens opvoeden en als ze groot zijn slachten. Een leerzame ervaring, vonden Jos (student Tuin & Akkerbouw) en Sharon (student Food Innovation).

Waarom deed je mee?
Jos: ‘Ik had nog nooit een kip grootgebracht, dus het leek me wel een bijzondere ervaring.’

Sharon: ‘Het is een interessant project omdat ik het belangrijk vind dat je je bewust bent van je voedsel. Onze connectie met voedsel vermindert, groente en vlees liggen kant-en-klaar in de supermarkt. Je weet nauwelijks waar het vandaan komt en hoe het is geproduceerd, hoewel dat eigenlijk bij je opvoeding zou moeten horen. Ik merkte bij mezelf ook dat ik vlees koop in plaats van een stukje dier.’

Hoe ging het met je eieren?
Jos: ‘Niet helemaal goed. Er is er maar een groot geworden. Een ei kwam niet uit, en eentje kwam er later uit. Dat kuikentje bleek zwak en ging kort erna dood. De kip zat dus in zijn eentje in de achtertuin, in het hok en de ren van kippengaas. Toen het ging regenen zat hij alleen maar binnen, dat vond ik wel zielig. Het was een leuk beestje, liet alles toe.’

Sharon: ‘Ik ben een kuiken kwijtgeraakt, op de een of andere manier is er een verdwenen, misschien gepakt door een kat of iets anders. Dat was een week of 3, 4 voordat ze geslacht zouden worden. Het hok dat bij de kist zat vonden wij een beetje klein en het was bovendien aan de bovenkant open. Eigenlijk zou er ook overkapping bij moeten. Wij hebben daarom nog een extra hok gemaakt.’

En toen wat het tijd voor de slacht…
Jos: ‘Ja dat is pittig. Ik bleek me toch aan mijn kip gehecht te hebben, het was een soort huisdier geworden. Ik had het wel aan zien komen, dat het moeilijk zou worden, maar het was toch erger dan verwacht. Ik dacht kip is kip en dat is eten, maar dat ging in dit geval niet op. Bij het slachten bleek het trouwens een haan, hij had ballen. Aan de buitenkant was het verder niet te zien.’

Sharon: ‘Het was gek om op te staan en te weten: vandaag worden mijn kippen geslacht. Toen ik de kist ging opruimen en ze in onze kas had losgelaten, liepen ze daar ook gewoon achter me aan. Bij de slachterij liep Geert van der Kaa (De Walnoothoeven) eerst alles zien. Vervolgens moest ik andere kleren aan, laarzen aan. Het stonk er, vond ik, maar ik dacht oké, dat hoort erbij. De kippen voelen van het slachten zelf volgens mij niks. Er werd ook heel schoon gewerkt. Pas bij het plukken heb ik zelf meegeholpen. Ik zat mijn ene kip te aaien terwijl de andere stierf. Ik had trouwens ook twee haantjes.’

Hoe kijk je erop terug?
Jos: ‘Ik vind het een goed experiment. Je krijgt toch door dat je een dier eet. Ik werk bij een fruitteler die ook kippen heeft en die laat slachten, dus ik was er wel een beetje mee bekend. Maar nu was het voor het eerst een eigen kip. Zeker voor mensen in de stad is dit een goede manier om meer waardering voor vlees te krijgen. Ik eet dagelijks vlees, en denk nu wel: dat is ook een dier geweest. Ik denk dat ik anders naar een volgende barbecue ga, en minder vlees zal verspillen.’

Sharon: ‘Om te beginnen was het leerzaam om eens een kippenslachterij van binnen te zien, en mee te maken hoe je zo’n kip in stukken snijdt. Wij hadden wel heel andere kippen dan Geert zelf, vleeskippen van negen weken die als ze nog drie weken hadden geleefd problemen met hun poten hadden gekregen. Terwijl bij Geert een kip van een half jaar oud hing die nog niet half zo groot was. Ik eet nog gewoon vlees, maar heb er wel meer respect voor gekregen. Ik gooi het nu toch niet meer zomaar weg als er iets over is, het is toch een beest geweest. In mijn studie zou ik aan deze ervaring wel een vervolg willen geven, iets met bewustwording en het verminderen van verspilling. Binnen mijn familie leidde het zeker tot gesprekken. Sommigen vonden het heel goed dat ik aan zo’n project meedeed, anderen zeiden dit nooit kunnen, of niet te willen zien dat vlees een dier is geweest wanneer ze het kopen.’

En ga je je eigen kippen ook opeten?
Jos: ‘Het ligt te wachten in de vriezer tot ik weet hoe ik het wil verwerken. Ik wil er wel wat speciaals van maken. Ik heb er maar een.’

Sharon: ‘Ik vind het wel een beetje een gek idee om ze op te gaan eten, maar aan de andere kant weet ik nu wel waar ze vandaan zijn gekomen.’

Terugblik met docent
Carla Schonenberg, docent marketing en ethiek van de opleiding Dier- & Veehouderij, begeleidde de twee studenten. ‘Ik had er eerder dit jaar van gehoord en het leek me wel passen bij de minor en contact gezocht via FoodUp! en de Landbouw Innovatie Campus. Omdat het project iets korter duurde dan de minor heb ik de eieren in de broedmachine gedaan en ze uiteindelijk naar de twee studenten die mee wilden doen gebracht. Ik heb ze gevolgd en ben ook bij de slacht geweest.’

Terugkijkend vond Schonenberg het een leuk en interessant project. Ze had gehoopt dat het ook in de klas tot dialoog zou leiden. Maar doordat de kippen niet op school konden worden gehouden en er maar twee studenten met kippen waren, bleef dat eigenlijk beperkt tot de omgeving van de studenten zelf. De kuiken zelf vond ze een beetje plofkippen. Schonenberg: ‘Ze zijn alleen maar bezig met eten en je ziet ze op een gegeven moment echt tegen hun einde gaan aanlopen.’

Meer over de minor en het magazine dat studenten erover maakten in dit nieuwsbericht van FoodUp! Brabant.